Flajöle, parmağın tele bastırılmadan yalnızca hafifçe dokunmasıyla elde edilen ince ve şeffaf sestir. Doğal flajöle boş telin belirli noktalarında bulunur ve bu noktalar sabittir; telin ortası, üçte biri ve dörtte biri en sık kullanılanlardır.
Yapay flajölede ise bir parmak teli basar, diğeri belirli bir aralıkta hafifçe dokunur. Aralık dörtlü olarak kurulur.
Viyolonselde yapay flajöle çoğunlukla baş parmak ile üçüncü parmak arasında kurulur.
Flajöle sesleri zayıf olduğu için yay basıncı azaltılır ve hız artırılır. Basınç azaltılır.
Yay eşiğe yakın kullanıldığında flajöle daha net duyulur.
Dokunma noktası çok hassastır ve birkaç milimetrelik sapma sesi bozar. Sapma sesi tümüyle kaybettirir.
Bu nedenle flajöle çalışması yavaş tempoda ve tek tek seslerle başlatılır. Flajöle dağarda özel bir renk olarak kullanılır ve çağdaş eserlerde sık görülür; klasik dağarda ise daha seyrek karşımıza çıkar.
Bu teknik ancak temel entonasyon ve yay denetimi oturduktan sonra çalışılır. Yay denetimi önce oturur.
Derslerimizde flajöle, ileri düzeyde ve dağar içinde tanıtılır.