Yay, parmakların dengeli temasıyla tutulur ve burada kavrama değil taşıma söz konusudur. Baş parmak çubuğun altında hafif kıvrık durur; düz uzanan baş parmak bileği kilitler.
Viyolonselde yay tutuşu kemana göre daha yatay bir açıyla kurulur. Kol ağırlığı doğrudan tele aktarılır.
Diğer parmaklar çubuğun üstüne doğal aralıklarla yerleşir ve sıkışık parmaklar esnekliği yok eder. Serçe parmak topuk bölgesinde yayın ağırlığını dengeler ve uca doğru rahatlar.
Kavrama gücü, yay elden düşmeyecek kadar olmalı ve bundan fazlası sese sertlik katmamalıdır. Sınama her çalışma başında yapılabilir.
Tutuşun doğruluğu basit bir sınamayla anlaşılır: çalarken parmaklar hafifçe oynatılabilmelidir. Yön değişimi duyulmamalıdır.
Yön değişiminde parmaklar yastık görevi görür ve sert parmaklar değişimi duyulur hâle getirir.
Tutuş, yayın topuk ve uç bölgelerinde aynı kalmaz; küçük uyarlamalar doğaldır. Uca doğru parmaklar bir miktar uzanır.
Başlangıçta tutuş çalışması yaysız da yapılabilir ve kalem üzerinde parmak yerleşimi denenir.
Derslerimizde yay tutuşu, ses üretiminin temeli olarak ilk haftalarda ayrı çalışılır. Ses eşitliği tutuşun göstergesidir.