Ton, viyolonsel eğitiminin en uzun süren ve en çok emek isteyen konusudur.
İyi bir viyolonsel tonu dolgun, taşıyıcı, merkezi belirgin ve bölgeler arasında tutarlıdır. Taşıyan ton salonda da duyulur.
Tonu üç etken birlikte belirler: yay kullanımı, sol el basıncı ve vibrato.
Yay hızı, basıncı ve eşiğe uzaklığı tonun temel iskeletini kurar; bu üç değişken her cümlede yeniden ayarlanır. Yay yolu sabit tutulur.
Sol elin tuşeye uyguladığı basınç da tonu etkiler; yetersiz basınç sesi cılız bırakır. Vibrato ise tonun üzerine canlılık ekler ve sesin taşımasını artırır.
Bu üç etkenden biri eksik kaldığında ton kendini hemen belli eder. Denge her eserde yeniden kurulur.
Ton çalışması uzun seslerle yapılır ve günlük çalışmanın açılışında yer alır; kulak henüz yorulmamışken en verimli sonucu verir. Çalışmada ses hafif başlatılır, gürlük artırılır ve yeniden azaltılarak bitirilir.
Kayıt dinlemek tonun gerçek durumunu gösterir, çünkü çalarken duyulan ses farklıdır. Kayıt düzeni basit tutulur.
Derslerimizde ton, uzun ses ve kayıt dinleme çalışmalarıyla birlikte geliştirilir.